W sobotę 12 września 2026 roku Rejon Tyski Grupy 33 wyruszył do Ołomuńca w Czechach, a dokładniej na Morawach.
Odwaga i poświęcenie trzech kierowców umożliwiło trzynastu uczestnikom wyprawy bezpieczną podróż. Miejsce docelowe odkryliśmy jako bogate w dziedzictwo materialne i duchowe. Pierwszy punkt, to Svaty Kopecek. Okazałe Sanktuarium Nawiedzenia Maryi Panny, którego niemal każdy centymetr ścian i sklepień pokrywają malowidła, powstało w miejscu (jak głosi podanie), gdzie ludzki ból spotkał się z pomocą duchową Bożą przez ręce Maryi. I człowiek postanowił wznieść kapliczkę dziękczynną. Na miejscu wydało mi się, że Maryja z radością obserwowała rodzinno-przyjacielskie zgromadzenie mieszkańców przed świątynią, którzy akurat w dniu naszego przyjazdu uczestniczyli w zawodach sportowych na stoku Świętej Górki.
Drugi punkt, to katedra św. Wacława z relikwiami św. Jan Sarkandra. Tutaj ksiądz Tomasz Kusz, nasz Opiekun, odprawił dla nas Mszę Świętą. Słowo Boże, które wygłosił, dotknęło każdego z nas osobno, a równocześnie wspólnotowo. Bo człowiek stworzony do uczestnictwa w tworzeniu wspólnoty i budowania się wspólnotą. Dla rozwoju, może też postępu. Nie trwa długo szczęście zbudowane na cudzym nieszczęściu. Kto doświadczył wielkiej miłości, chce się nią dzielić i może być wystawiony na próbę. Święty Jan Sarkander zaufał i poniósł dla wiary cierpienie osobiste, ofiarę z siebie dla „przejrzenia na oczy” ludzi, którzy wybrali zło zamiast dobra. Pamięć o św. Janie uczciliśmy chwilą ciszy i osobistej modlitwy w kaplicy zbudowanej na miejscu kaźni.
Spacer w kierunku Dolnego i Górnego Rynku przebiegł uliczkami wyłożonymi kostką, między którą szczeliny pozwalają ziemi wchłaniać nadmiar wody. Elewacje niskich kamieniczek ozdobione są elementami religijnymi oraz muralami. Szczególnie utkwiło mi zestawienie na muralu: postaci strojnego króla Edwarda VII, który nie trzyma w ręku berła, tylko selfie sticka i robi sobie zdjęcie, i obok Maria Skłodowska-Curie skupiona na pracy naukowej dla dobra ludzkości.
Ołomuniec obfituje w ślady nawracania się, wiarę w Ewangelię, uwielbienie i dziękczynienie Bogu. Są one utrwalone m.in. w postaci monumentalnej Kolumny Trójcy Świętej (aktualnie remontowanej) oraz Kolumny Mariackiej.
Gdy weszliśmy do kościoła św. Michała, to osobiście uradowałam się, że potężny patron, rycerz Boży, stojący na straży bezpieczeństwa wiernych jest czczony w podobny sposób, jak w oddalonych o ok. 180 km Tychach, skąd pochodzę.
We wszystkich świątyniach głowy nasze były w ciągłym ruchu, bo posadzka, ściany i sufit mają tyle śladów pracy rąk człowieka kontemplującego Boga (ołtarze, malowidła, figury, balkony, galerie, ORGANY!, w krypcie sarkofagi, zdobione przedmioty kultu religijnego, ocalone od zniszczenia dawne figury ewangelistów i wiele innych elementów). Wszyscy turyści odnosili się w wielkim szacunkiem i podziwem do tych świadectw.
Przechodząc obok zespołu barokowych fontann dotarliśmy pod ołomuniecki ratusz z XIV w., który do dziś pełni funkcje siedziby władz miejskich, oraz zobaczylimy zegar astronomiczny.
Nieopodal znajduje się kościół (była romańska rotunda z XI w.) i wieża św. Maurycego. Wieża pełniła (od początku XV w.) funkcje strażnicy i dzwonnicy. Kościół (jak to w historii, gdzie ludzka pycha, złość i przemoc zastępuje miejsce pokory, zdrowego rozsądku, bicia we własne piersi) był wielokrotnie niszczony, ale i odbudowywany. Trudu tego podejmowali się ludzie zachęcani przez biskupa ołomunieckiego w 1500 r. obietnicą: „odpustu czterdziestodniowego dla każdego, kto przyczyni się do odbudowy kościoła i uporządkowanie przyległego terenu”.
Kiedy pobiesiadowaliśmy w miejscowej restauracyjce, niektórzy z nas odczuli nagłą potrzebę spalenia nadmiaru przyjętych kalorii. Liczba 202 schodów na wieżę początkowo nie była problemem. Roztaczający się ze szczytowego tarasu widok na całe miasto „zaparł dech w piersiach”. Warto było mimo, że następnego dnia miałam odczucie ciężkich nóg, po kilka kilogramów każda na plus.
Wracając do naszych domów żegnaliśmy Ołomuniec oświetlany promieniami zachodzącego słońca, mając nadzieję, że braterstwo ludzi się nie zdewaluuje, będziemy wdzięczni za otrzymane dobro i przekażemy je następnemu pokoleniu.
Relację napisała Ula